My depression is worsening. I have a wide range of depressing things in my life but I can’t pinpoint which actually urges me to want to kill myself. Is it because after losing 20 kilos, my weight loss suddenly stopped? Is it because each time I see cute guys, I think I can never get them for myself? Is it because it is so difficult to live a bisexual life that it’s always a choice between being happy or hurting the person you most love? Or is it because the most important woman in my life is turning 75 and the thought of losing her makes up my biggest fear? I don’t know. Maybe there are other more. These are just the things that first came to mind. I am also aware that what I am doing is dangerous– I am exposing my subconscious to everybody. But who cares. I am going to die soon anyway. Or at least, I feel that way. If I offer myself to be used by everybody who wants to, will there be anybody to volunteer? Will they even notice? This thought just came to mind after watching porn this afternoon (which was all I did all afternoon, by the way). I know, I am twisted. I told you, everything about me is sick. Sickening. Sickly. Psyched. Psycho. In Sync. Sung. Sorry?

Wait, I’ll write the words that come to mind first. Here are they (and I will try to not think about it as I type this part, and be as honest as I can):

Ballroom, masturbation, rape, letters, sun, pain, books, sound, stomach, stomata, stench, scrabble, words, poems, stories, U.P., noise, study.

There. I don’t know what unifying factor these things in mind have. What I know is that I am just keeping on typing until I get tired. No choosing of what words to come out. I just type. I want to do Zumba now but I can’t find Zumba Live. Anyway…

What do I do now? I am not tired but I think I am out of words. Suddenly, I don’t have anything to say anymore. Maybe I’ll just tell you what things are taking place here as I type this entry. My mom is looking for her Crestor. I don’t know, I think it’s  a tablet or something. My sister and her boyfriend are noisy inside my room, they sometimes make me sick. They are sick. Sick like me, maybe. They make me want to throw up. My brother is going to sleep at my cousin’s room next door. It’s hot in here now in our living room but good thing mosquitoes are not bugging me. Or they are trying but I wore my jogging pants so they can’t penetrate.

What else? Wow, for a while there, I forgot how bored I am with life and how I so want to die. But I wish there was something brilliant to write. I am just blabbering here like an idiot who has no one to talk to. Do I want somebody to talk to? Maybe not. Sense don’t come often. I get bored easily with stupid stuff. Or people. Specially people.

I hope, after I take a bath something in me and my mind will change. I hope I get better. I want to write a short story but no germ is germinating right now. Blah blah blah. I am far from tired. But I still want to write. What else can I write? Buti na lang nandiyan ang pagsusulat. Or else, I must have committed suicide earlier. Am I really capable of suicide? I don’t know. I have not tried before. It will only cause great shame if I attempted to die but fail. And it will only be costly to revive me. Hay.

I just also noticed, why is it that as I begin to write this entry, it is in English? i am not editing this entry and I am also not regulating what’s coming out of my mind. The language is English by default. Inglesan na ba ang labanan talaga? I do not know. I am becoming a school principal this coming school year. Are these the ramblings I want my students to find out about me? That I am not mentally stable? That I have these crazy tendencies? That I am, in fact, crazy? And that I am sexually deviant? Hahaha! I don’t know. To each his own weirdness. He who doesn’t have madness in him cast the first stone. And after, I will fire the first gunshot. Boom! Dead ka.

This is becoming boring. Can I hold it longer? Umm, let’s see… What am I going to do next? Maybe take a bath. I am really bored now. So, this free writing stops here. If you read it until here, wow, congratulations. And thank you for putting up with this insanity. Yes, I am crazy. I repeat, I am crazy.

Bye guys.

I am still thinking about it now… If I am going to commit suicide soon, meron kayang gustong gumamit muna sa akin?

Hindi siguro mapapantayan ng kahit sino ang mga pinagdaanan namin ni par… Nasubukan na namin ang literal na makipagsuntukan sa Padi’s Point Baguio nung minsang makipagsayaw ang syota ng isang gangster sa amin. Dahil lasing na kami noon, kinana namin ng “da-moves” ang babae, ako sa harap, siya sa likod. Umiikot na ang mundo at usok na lang ang hanging nilalanghap ng lahat sa loob ng club kaya hindi ako magugulat kung hindi na tama ang pag-iisip ng mga tao doon. Sa kalagitnaan ng trip, naramdaman naming may papalapit na lalaking may dalang bote ng Red Horse sa dance floor. Saglit na nagtinginan kami, at ayun, alam na naming gulo ang pinasok namin. Ibabalik na sana namin ang babae sa syota niya dahil sa totoo lang ay para lang siyang Inday na nakakuha ng day-off pero nanulak na ang lalaki. Kumaripas na kami ng takbo papalabas ng Padi’s pero may mga tropa pala siyang naghihintay doon. Buti na lang at dala ni Joshua ang iron knuckles niya. Pasa-pasa kaming umuwi pagkatapos kaming nadisperse ng mga guard pero may napatumba kaming lalaki at duguan ang nguso at mata niya. Bulag yun sa suntok ni par, sigurado ako. Ang nakakatawa niyan, ako ang tumatayong administrator ng iskwelahan namin sa Pangasinan noon, at katatapos ko lang kunin ang second course ko sa College of Education sa UST. “Thomasian values nga naman,” sabi pa niya habang nasa taxi kami at nagkatawanan na lang. Nakakatuwa talaga na sa panahong iyon din, marami akong ginawang kagaguhan sa buhay ko.

Habang ako ay nagpapakadakila sa pagiging admin, tumira ako malapit sa iskwelahan. Ako lang mag-isa sa pad na ipinatayo para sa akin at pinupuntahan na lang ako ng katulong doon para ipaglaba at ipagluto sa umaga. Nagpresenta si Joshua na samahan ako sa pagtulog doon gabi-gabi. Hindi ko alam kung noon ay halata na niyang ganito ako pero wala naman siyang pakialam. At dahil wala lang naman sa amin yun, dalawang taon din kaming humiga sa iisang kama ni par. Umuuwi na lang siya sa kanila tuwing umaga at madalas ay nasa iskwelahan na ako paggising niya. Wala na ring iba sa amin; isinasama ko siya sa mga family outing at nagkakasundo naman sila ng mga kapatid at pinsan ko. Parang apo na rin ang turing sa kanya ng lolo’t lola ko dahil alam nilang wala na siyang tatay at ang nanay na lang niya ang bumubuhay sa kanilang tatlong magkakapatid bilang domestic helper sa Israel.

Pala-ngiti si Joshua, matangkad, moreno at dating miyembro ng dance group kaya iba ang appeal na meron siya kapag sinimulan na niyang sumayaw. Maraming chicks si par pero kasing dami rin ng mga ito ang insecurity niya sa sarili gaano man siya kagandang lalaki. Lagi siyang tinatanong kung paanong magkaklase kami noong high school pero bakit hindi pa siya nakatapos ng pag-aaral. Mahirap sagutin ni Joshua iyon dahil kahit ang nanay niya ay hindi alam na hindi siya nag-aaral kaya minsan ay ako na lang ang sumasagot , “Hindi pa kasi naiimbento ang kurso na babagay sa kanya.” Nag-iiba rin ang reaksyon ng mukha niya kapag pumupunta kami sa mga lugar na kailangan niyang magpakita ng ID dahil wala siya nun kahit isa. Nakumbinsi ko rin siyang mag-aral noon, at natapos din naman niya ang pagiging nursing aid. At dahil doctor si papa, sa kanya humiram ng mga libro si Joshua tungkol sa anatomy, physiology at kung anu-ano pa. Walang pasensiya sa taong bobo si papa at nagtatawanan na lang kami ni par sa gulat na nagkakasundo sila.

Noong huling sabak ni dad sa pulitika, malaki ang pagod namin ni Joshua. Umabot pang muntik na kaming tamaan ng umuulang bala na nakatutok sa sasakyan namin noon. Kami ang inutusang umikot sa mga barrio para maghatid ng pagkain ng mga poll watchers nang may mga armadong lalaking tumambang sa amin malapit sa mabundok na parte ng San Manuel. Nakabig ko ang manibela papunta sa palayan at himala namang hindi tumirik ang Revo na basag na ang mga ilaw at salamin sa tama ng bala. Nakabalik kami sa headquarters na parehong may mga galos at sugat pero buti na lang at buhay. Siguro ay yun na ang pinakamadugong eleksyon sa amin. Namatay ang running mate ni papa, dalawa sa mga kaalyado niyang barangay official, at tatlong kilalang lider ng oposisyon—lahat ay namatay sa tama ng bala. Hindi rin tumagal, dahil sa depresyon sa pagkamatay ng mga kaibigan ng tatay kong kasinghilig kong uminom ng alak, hindi na siya nakarecover sa mga nangyari. Dalawang taon pagkatapos ng gabi-gabing paglalasing niya, sumunod na rin siya sa kanila. Parang walang kwenta ang pagiging doctor ni papa at sa cirrhosis pa siya namatay, pero sa aking pagmumuni-muni, hindi nga naman magagamot ng isang doctor—kahit pa ang pinakamagaling sa lahat—ang pangungulila. Sa mga panahon din kasing yun, hindi na namin makausap ng mabuti si papa dahil laging lasing. At hindi rin namin naisip na sa edad na 45 lang ay iiwan na niya kami.

Sa mga panahon ding iyon, nalaman kong boyfriend na pala ng kapatid kong si Karen si Joshua. Hindi sa tutol ako pero hindi alam ni Karen ang ibang ugali ni Joshua, at ganun din si Joshua sa kapatid ko. Hindi maikakailang masama ang pakiramdam ko sa mga nangyari at parang hindi ko na makuhang batiin si par ng gaya ng dati. Hindi ko masabing naging mabuting syota si Joshua sa kapatid ko dahil lagi silang nag-aaway.  At hindi rin nagtagal ay nakipagbalikan si Karen din sa boyfriend niya noong high school gaya ng hula ko sa simula pa lang. Hindi pa rin kami maayos ni Joshua ngayon, mayroon paring ilangan sa tuwing nakakasalubong ko siya sa bayan, pero noong nakaraang death anniversary ni papa ay inimbitahan siya ni mama. Si Karen ay busy sa PSP kasama ang syota niya at ganun din ang mga kapatid kong may sari-sariling inaasikasong boyfriend at girlfriend. Dahil may duty noon si Ella (girlfriend ko) sa PGH, ako lang ang abalang nakikipag-usap sa mga bisi-bisita—kunya-kunyaring nangangamusta sa mga tao na karamihan naman ay kilala ko lang sa mukha—mga mukhang pera. Silang mga lider na magtatrabaho lang kapalit ng ilang libong piso. Pero ganun yata ang kalakaran talaga sa pulitika. Parang hindi na ako natuto…

At nung dumaan ako sa mesang iniinuman nina Joshua at ng mga katropa namin, nagkita kami mata sa mata. Nginitian ko siya. Ngiting kung iisipin ngayon ay para sabihing ayos na ang lahat sa amin. Ngumiti rin siya, pero yumuko agad, siguro’y dahil sa hiya. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari noon sa kanya pero nakita ko sa mga mata niya ang tamlay ay lungkot. Pahiwatig ng mata na paminsan-minsan ay nahuhuli ko sa aking pagharap sa salamin tuwing nag-iisa.

Here is the photo post of Frank:

Human Cross in UST Campus

And apparently, this guy Hsan Odelot is not happy about it. Here is what he has to say:

Parang post lang ng taong walang pinag-aralan. Hindi ko sinasabing meron akong pinag-aralan, pero hindi ako barubal. Okay lang sanang may ganito siyang mga paniniwala, marunong akong rumespeto. Ako man ay may paniniwala sa unibersidad kung saan siya galing. Pero ang paraan niya ng pagpapahayag, hayop.

Kung wala kang masabing maganda, at ikaw mismo ay walang ganda, tumahimik ka na lang dahil hindi kami interesado sa sasabihin mo. Leche.

(to my thesis adviser)

***

Langa ti langit,
ket kasla agbagyu…
Merceditas ko!

(to Merceditas Gutierrez)

***

Lam-ek ti bigat,
narigat idturanen…
Ayanmon, baket?

(to my beloved)

This looks like my work space right now, only messier and with a jug of coffee instead of a cup.

I’m trying to finish my requirements on time. And I’m running out of neurons.

Itoy met laeng a bilang a maluktan ti kolum ni Angelo “Eloy” Padua (panid 40), maysa a Saluyot nga agpapaay iti agdama a presidente ti Film Academy of Arts and Sciences wenno FAMAS, ti “Di Pay Naluto, Naibusen”. Malagipyo ti “Malutluto, Maib-ibus” a kolum daydi Apo Arturo M. Padua? Wen, tatang ni Eloy ni Apo Padua. Ipangruna met ni Eloy ti mangipromot kadagiti lokal a kumakanta, artista, ken dadduma pay a personalidad iti lubong ti entertainment.

Much love! Mwah!